Witaj,

W moim gabinecie możesz również skorzystać z pierwszej pomocy psychologicznej, jaką oferuję. Ukończyłam do tego stosowny certyfikowany kurs w Instytucie Pozytywnej Terapii Kryzysu – w skrócie IPTK (https://www.iptk.pl/) oraz studia podyplomowe z psychotraumatologii oraz w niedługim czasie ukończę psychosomatykę i somatopsychologię. Trafiasz więc w dobre ręce.

Najpierw jednak opowiem Tobie co nieco kryzysie psychologicznym.

Kryzys jest dość powszechnym zjawiskiem, naturalnie wpisanym w życie każdej osoby. Nie ma tu
znaczenia wiek, płeć, status społeczny czy ekonomiczny, wykształcenie czy doświadczenie.

Kryzys to:

• reakcja zdrowej, najczęściej normalnie i dobrze funkcjonującej osoby na trudną sytuację, jaka ją spotkała,
• normalna reakcja na wydarzenie krytyczne, np. choroba dziecka, rozwód, śmierć bliskiej osoby, wypadek, wypalenie zawodowe, utrata pracy, wojna, tsunami, dylematy odnośnie sensu życia, śmierci, wolności, samotności oraz wiele innych).

Z subiektywnego jednak powodu osobę tę przerastają możliwości poradzenia sobie z kryzysem samodzielnie, ponieważ kryzys powoduje, że czasowo zaburzone jest funkcjonowanie na poziomie:

• fizjologicznym (brak apetytu, problemy ze snem, różne bóle, ciągłe poczucie zmęczenia itd),
• poznawczym (zaburzenia koncentracji i uwagi, trudności w podjęciu decyzji i znajdywaniu rozwiązań, skłonność do negatywnego myślenia itd),
• emocjonalnym (trudności w kontrolowaniu emocji, zmienność nastrojów, lęk, smutek, frustracja itd)
• behawioralnym (zaniedbywanie wyglądu oraz codziennych obowiązków, odsuwanie się od ludzi, sięganie po używki itd.).

Kryzys zwyczajnie wybija z naturalnej równowagi psychicznej. Może się pojawić na ostre wydarzenie kryzysowe lub chroniczne.

Jeżeli osoba nie otrzyma wsparcia oraz samodzielnie nie jest w stanie sobie poradzić lub też sięgnie po nieadaptacyjne strategie radzenia sobie, to może prowadzić to do poważniejszych konsekwencji zdrowotnych oraz zaburzeń:

• różnego typu uzależnień,
• chorób psychosomatycznych,
• stanów transkryzysowych,
• zaburzeń lękowych,
• dystymii, depresji.

Ważne jest to, co się dzieje „w głowie” i życiu danej osoby, a nie sam fakt doświadczenia sytuacji kryzysowej. Należy zareagować odpowiednio szybko, aby nie doszło do rozwoju zaburzeń, patologii czy uzależnień.
Dlatego tak istotne jest, by korzystać w takich okresach ze wsparcia naturalnego, czyli bliskich i zasobów własnych, a gdy taka pomoc jest niewystarczająca i możliwości są utrudnione bądź niemożliwe do skorzystania z nich, to ze specjalistycznej pomocy.
Taką osobą może być Konsultant Kryzysowy, który udzieli pierwszej pomocy psychologicznej zatwierdzonej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego oraz Amerykański Czerwony Krzyż.